Δρ Μιχαήλ Φερέτης

Η κλινική εμπειρία του Δρ Μιχαήλ Φερέτη περιλαμβάνει την αξιολόγηση και χειρουργική αντιμετώπιση παθήσεων του παγκρέατος, στο πλαίσιο της εξειδίκευσής του στην HPB Χειρουργική.

Ως Χειρουργός Παγκρέατος, ο ιατρός διαθέτει προηγμένη εκπαίδευση στη χειρουργική αντιμετώπιση παθήσεων του παγκρέατος μέσα από την πολυετή του εμπειρία στην HPB Χειρουργική.

Οι παθήσεις του παγκρέατος μπορεί να είναι καλοήθεις, φλεγμονώδεις, κυστικές ή νεοπλασματικές και συχνά απαιτούν εξειδικευμένη αξιολόγηση πριν καθοριστεί η κατάλληλη αντιμετώπιση.

Η χειρουργική αξιολόγηση μπορεί να απαιτείται όταν εντοπίζεται:

• όγκος ή ύποπτη βλάβη του παγκρέατος,
• κυστική βλάβη του παγκρέατος,
• βλάβη που χρειάζεται περαιτέρω χαρακτηρισμό,
• επιπλοκή παγκρεατικής νόσου,
• ή άλλο εύρημα για το οποίο τίθεται ερώτημα χειρουργικής αντιμετώπισης.

Η παρουσία παγκρεατικής βλάβης δεν σημαίνει αυτομάτως ότι απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Πρώτος στόχος είναι η ακριβής διάγνωση και ο χαρακτηρισμός της βλάβης, ώστε να καθοριστεί εάν χρειάζεται παρακολούθηση, περαιτέρω διερεύνηση ή χειρουργική θεραπεία.

Η αξιολόγηση από εξειδικευμένο Χειρουργό Παγκρέατος είναι σημαντική σε σύνθετες περιπτώσεις όπου εξετάζεται η δυνατότητα χειρουργικής αντιμετώπισης.

Ο Δρ Μιχαήλ Φερέτης διαθέτει εξειδικευμένη εκπαίδευση και εμπειρία στη Χειρουργική Ήπατος, Παγκρέατος και Χοληφόρων (HPB Surgery). Η αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος απαιτεί εξειδικευμένη και πολυεπιστημονική προσέγγιση.

Μετά τη διάγνωση είναι απαραίτητο να αξιολογηθεί η έκταση της νόσου και να καθοριστεί εάν ο όγκος μπορεί να αντιμετωπιστεί χειρουργικά ή εάν απαιτείται διαφορετική θεραπευτική στρατηγική.

Η αξιολόγηση μπορεί να βασίζεται σε συνδυασμό:

• κλινικών δεδομένων,
• εργαστηριακών εξετάσεων,
• αξονικής ή μαγνητικής απεικόνισης,
• ενδοσκοπικής διερεύνησης όταν ενδείκνυται,
• ιστολογικής διάγνωσης όπου απαιτείται,
• και συνολικής αξιολόγησης της κατάστασης του ασθενούς.

Ο Δρ Μιχαήλ Φερέτης διαθέτει ερευνητική και ακαδημαϊκή δραστηριότητα στη χειρουργική και στον καρκίνο του παγκρέατος, με επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά.

Σε ένα ογκολογικό περιστατικό, η απόφαση για χειρουργική θεραπεία αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου θεραπευτικού σχεδιασμού και μπορεί να απαιτεί συνεργασία Χειρουργού, Ογκολόγου, Γαστρεντερολόγου, Ακτινολόγου και άλλων ειδικοτήτων.

Ο Δρ Μιχαήλ Φερέτης έχει εκπαιδευτεί σε εξειδικευμένα κέντρα του Ηνωμένου Βασιλείου στη χειρουργική αντιμετώπιση σύνθετων παθήσεων του ήπατος και των χοληφόρων.

Η εξειδίκευση ενός Χειρουργού Ήπατος είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν η αντιμετώπιση απαιτεί εξειδικευμένο χειρουργικό σχεδιασμό και συνεργασία διαφορετικών ιατρικών ειδικοτήτων.

Το ήπαρ μπορεί να εμφανίσει διαφορετικού τύπου βλάβες, οι οποίες δεν έχουν όλες την ίδια κλινική σημασία και δεν χρειάζονται όλες χειρουργική αντιμετώπιση.

Εξειδικευμένη χειρουργική αξιολόγηση μπορεί να χρειάζεται όταν εντοπίζεται:

• ύποπτη εστιακή βλάβη του ήπατος,
• πρωτοπαθής όγκος,
• μεταστατική νόσος στο ήπαρ,
• σύνθετη καλοήθης βλάβη,
• ή άλλο απεικονιστικό εύρημα για το οποίο τίθεται ερώτημα χειρουργικής θεραπείας.

Η αξιολόγηση βασίζεται στη φύση, το μέγεθος, τον αριθμό και την ανατομική θέση των βλαβών, στη σχέση τους με τα αγγεία και τα χοληφόρα, καθώς και στη συνολική λειτουργία του ήπατος και την κατάσταση του ασθενούς.

Η απόφαση για χειρουργική αντιμετώπιση λαμβάνεται εξατομικευμένα μετά την ολοκλήρωση του απαραίτητου διαγνωστικού ελέγχου.

Η Χειρουργική Χοληφόρων αποτελεί σημαντικό μέρος της HPB Χειρουργικής και αφορά τη χειρουργική αντιμετώπιση επιλεγμένων παθήσεων του χοληφόρου συστήματος.

Η εξειδικευμένη εμπειρία στη Χειρουργική Χοληφόρων επιτρέπει την αξιολόγηση σύνθετων περιστατικών στο πλαίσιο μιας συνολικής ηπατοπαγκρεατοχολικής προσέγγισης.

Τα χοληφόρα αποτελούν το δίκτυο μέσω του οποίου μεταφέρεται η χολή από το ήπαρ προς το πεπτικό σύστημα.

Παθήσεις των χοληφόρων μπορεί να προκαλέσουν απόφραξη της φυσιολογικής ροής της χολής και να εκδηλωθούν με συμπτώματα όπως ίκτερο, πόνο, πυρετό ή μεταβολές στις εργαστηριακές εξετάσεις.

Η χειρουργική αξιολόγηση μπορεί να αφορά:

• στενώσεις των χοληφόρων,
• σύνθετες παθήσεις των χοληφόρων,
• όγκους των χοληφόρων,
• επιπλοκές προηγούμενων επεμβάσεων,
• και άλλες καταστάσεις που απαιτούν εξειδικευμένη χειρουργική εκτίμηση.

Η ακριβής ανατομική απεικόνιση των χοληφόρων είναι ιδιαίτερα σημαντική πριν από τον θεραπευτικό σχεδιασμό.

Οι παθήσεις της χοληδόχου κύστης αποτελούν συχνό αντικείμενο της Γενικής Χειρουργικής.

Η χολολιθίαση αφορά την παρουσία λίθων στη χοληδόχο κύστη και μπορεί να παραμένει ασυμπτωματική ή να προκαλεί επεισόδια πόνου και άλλες επιπλοκές.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστούν:

• χολοκυστίτιδα,
• απόφραξη των χοληφόρων,
• ίκτερος,
• χολαγγειίτιδα,
• ή παγκρεατίτιδα.

Δεν χρειάζονται όλοι οι ασθενείς με χολόλιθους χειρουργική επέμβαση.

Όταν υπάρχει κατάλληλη ένδειξη, η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή αποτελεί καθιερωμένη χειρουργική αντιμετώπιση πολλών συμπτωματικών παθήσεων της χοληδόχου κύστης.

Σε πιο σύνθετες παθήσεις της χοληδόχου κύστης ή των χοληφόρων, η εξειδικευμένη εκπαίδευση στην HPB Surgery μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία για την αξιολόγηση και τον θεραπευτικό σχεδιασμό.

Η εκπαίδευση του Δρ Μιχαήλ Φερέτη περιλαμβάνει και τη Λαπαροσκοπική Χειρουργική.

Η λαπαροσκοπική προσέγγιση αποτελεί βασικό μέρος της σύγχρονης Γενικής Χειρουργικής και πραγματοποιείται μέσω μικρών τομών με τη χρήση κάμερας και εξειδικευμένων χειρουργικών εργαλείων.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κατάλληλα επιλεγμένες επεμβάσεις, όπως:

• επεμβάσεις χοληδόχου κύστης,
• επιλεγμένες επεμβάσεις κοιλιακού τοιχώματος,
• και άλλες επεμβάσεις της κοιλιακής χώρας όταν υπάρχει σχετική ένδειξη.

Η επιλογή λαπαροσκοπικής ή ανοικτής προσέγγισης δεν γίνεται με βάση μόνο την προτίμηση για μικρότερες τομές.

Καθορίζεται από τη συγκεκριμένη πάθηση, την ανατομία, την πολυπλοκότητα της επέμβασης, προηγούμενες επεμβάσεις και τη συνολική ασφάλεια του ασθενούς.

Η εκπαίδευση του Δρ Φερέτη περιλαμβάνει επίσης Χειρουργική Κοιλιακού Τοιχώματος.

Οι κήλες δημιουργούνται όταν ιστός ή ενδοκοιλιακό όργανο προβάλλει μέσω ενός αδύναμου σημείου του κοιλιακού τοιχώματος.

Στη Γενική Χειρουργική μπορεί να αξιολογούνται:

• βουβωνοκήλες,
• ομφαλοκήλες,
• επιγαστρικές κήλες,
• μηροκήλες,
• μετεγχειρητικές κήλες,
• και πιο σύνθετες παθήσεις του κοιλιακού τοιχώματος.

Δεν απαιτούν όλες οι κήλες άμεση επέμβαση.

Η απόφαση βασίζεται στον τύπο της κήλης, τα συμπτώματα, το μέγεθος, τον κίνδυνο επιπλοκών και τη συνολική κατάσταση του ασθενούς.

Ένας σημαντικός λόγος παραπομπής σε εξειδικευμένο χειρουργό είναι ένα εύρημα που έχει ήδη εντοπιστεί σε απεικονιστική εξέταση.

Για παράδειγμα, μπορεί να έχει εντοπιστεί:

• βλάβη στο ήπαρ,
• αλλοίωση ή κύστη στο πάγκρεας,
• διάταση των χοληφόρων,
• πάθηση της χοληδόχου κύστης,
• ή άλλη ενδοκοιλιακή βλάβη.

Ένα απεικονιστικό εύρημα δεν αποτελεί από μόνο του τελική διάγνωση ούτε σημαίνει απαραίτητα ότι απαιτείται επέμβαση.

Ο Χειρουργός αξιολογεί τις εικόνες και τα πορίσματα σε συνδυασμό με το ιστορικό, τα συμπτώματα, τις εργαστηριακές εξετάσεις και τυχόν προηγούμενο έλεγχο.

Στόχος είναι να καθοριστεί εάν απαιτείται περαιτέρω χαρακτηρισμός, παρακολούθηση, βιοψία, πολυεπιστημονική αξιολόγηση ή χειρουργική θεραπεία.

Η σωστή διάγνωση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση πριν από οποιαδήποτε απόφαση για χειρουργική θεραπεία.

Ανάλογα με το συγκεκριμένο κλινικό ερώτημα, η διερεύνηση μπορεί να περιλαμβάνει:

• αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις,
• έλεγχο ηπατικής λειτουργίας,
• Υπερηχογράφημα,
• Αξονική Τομογραφία,
• Μαγνητική Τομογραφία,
• εξειδικευμένη απεικόνιση των χοληφόρων,
• ενδοσκοπικές εξετάσεις,
• και ιστολογική διάγνωση όπου απαιτείται.

Δεν χρειάζεται κάθε ασθενής όλες τις παραπάνω εξετάσεις.

Ο διαγνωστικός έλεγχος πρέπει να επιλέγεται σύμφωνα με τη συγκεκριμένη πάθηση και το κλινικό ερώτημα που χρειάζεται να απαντηθεί.

Πολλές παθήσεις του ήπατος, του παγκρέατος και των χοληφόρων απαιτούν συνεργασία μεταξύ διαφορετικών ειδικοτήτων.

Ο Γαστρεντερολόγος – Ηπατολόγος μπορεί να συμμετέχει στη διαγνωστική διερεύνηση, στην ενδοσκοπική αξιολόγηση και στη μη χειρουργική αντιμετώπιση, ενώ ο εξειδικευμένος Χειρουργός αξιολογεί εάν και πότε υπάρχει ένδειξη χειρουργικής θεραπείας.

Η συνεργασία αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις:

• παθήσεων χοληφόρων,
• παγκρεατικών βλαβών,
• ηπατικών βλαβών,
• σύνθετων περιστατικών,
• και ογκολογικών παθήσεων.

Στο ΔΙΚΤΑΙΟΝ λειτουργεί Τμήμα Γαστρεντερολογίας | Ηπατολογίας και Ενδοσκόπησης, επιτρέποντας τη σχετική συνεργασία όταν υπάρχει κλινική ένδειξη.

Σε ογκολογικές παθήσεις του ήπατος, του παγκρέατος και των χοληφόρων, η χειρουργική επέμβαση αποτελεί μόνο ένα μέρος της συνολικής θεραπευτικής στρατηγικής.

Η λήψη θεραπευτικών αποφάσεων μπορεί να απαιτεί συνεργασία μεταξύ:

• εξειδικευμένου Χειρουργού,
• Ογκολόγου,
• Γαστρεντερολόγου | Ηπατολόγου,
• Ακτινολόγου,
• Παθολογοανατόμου,
• και άλλων ειδικοτήτων ανάλογα με το περιστατικό.

Στόχος είναι να καθοριστεί η κατάλληλη σειρά και ο συνδυασμός των διαθέσιμων θεραπευτικών επιλογών για τον συγκεκριμένο ασθενή.

Η απόφαση για χειρουργική θεραπεία λαμβάνει υπόψη όχι μόνο το αν μία βλάβη είναι τεχνικά χειρουργήσιμη, αλλά και τη συνολική ογκολογική στρατηγική.

Πριν από μία προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση απαιτείται ολοκληρωμένη αξιολόγηση του ασθενούς.

Ανάλογα με το είδος και την πολυπλοκότητα της επέμβασης μπορεί να χρειάζονται:

• αιματολογικός και βιοχημικός έλεγχος,
• αξιολόγηση ηπατικής και νεφρικής λειτουργίας,
• ηλεκτροκαρδιογράφημα,
• καρδιολογική ή άλλη εξειδικευμένη εκτίμηση,
• κατάλληλη απεικόνιση,
• αξιολόγηση της φαρμακευτικής αγωγής,
• και επιπρόσθετος έλεγχος ανάλογα με το ιστορικό.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ενημέρωση του χειρουργού για αντιπηκτικά και αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα, αλλεργίες, προηγούμενες επεμβάσεις και σημαντικά χρόνια νοσήματα.

Η φαρμακευτική αγωγή δεν πρέπει να διακόπτεται ή να τροποποιείται χωρίς σχετική ιατρική οδηγία.

Η χειρουργική φροντίδα συνεχίζεται μετά την επέμβαση.

Η μετεγχειρητική παρακολούθηση προσαρμόζεται στο είδος και την έκταση της επέμβασης και στη γενική κατάσταση του ασθενούς.

Μπορεί να περιλαμβάνει:

• αξιολόγηση της επούλωσης,
• παρακολούθηση του χειρουργικού τραύματος,
• εργαστηριακό έλεγχο όπου απαιτείται,
• διατροφικές οδηγίες,
• οδηγίες σχετικά με τη σωματική δραστηριότητα,
• αξιολόγηση τυχόν συμπτωμάτων,
• και προγραμματισμό της περαιτέρω παρακολούθησης.

Σε ογκολογικές παθήσεις η μετεγχειρητική ιστολογική διάγνωση και η συνολική πορεία της νόσου μπορεί να καθορίσουν τα επόμενα θεραπευτικά βήματα.